تبلیغات
تو یک لحظه پرنده باش
پریدن باور پرنده ایست که به پرواز می اندیشد

197                                                    پاییز می رسد که مرا مبتلا   کند                            با رنگ های تازه  مرا  اشنا    کند
                                                             
                                                           او قول داد ه است که امسال از سفر                      اندوه های  تازه  بیارد    خدا   کند

                                                           او می رسد که با ز هم عاشق کند مرا                   او قول داده است به قولش وفا کند

                                                           خش خش صدای پای خزان است یک نفر               در را  به  روی  حضرت پاییز  وا  کند    
                                                                                                                                                                                        گزیده ای  ازغزل  "   علیرضا بدیع "

           

 



حکایت غریبی ست پاییز .........

+ پاییز بهانه ای است تا باز چشم هایم در لابه لای برگ های  خاطرات   بارانی شوند..........




برچسب ها:پاییز، خزان، خاطرات پاییزی،
"
+تاریخ چهارشنبه 27 شهریور 1392ساعت 09:39 ب.ظ نویسنده tayebe.s نظرات ()

 196
 


                                              امید سر به هوایم به مهربانى توست
                                                                                   تویى که سر زده و بی بهانه می طلبى! 
                                                                                                                                         " سودابه مهیجی"


                                                              مولای مهربانم !  میلادت مبارک.

  




برچسب ها:میلاد امام رضا،
"
+تاریخ دوشنبه 25 شهریور 1392ساعت 09:02 ب.ظ نویسنده tayebe.s نظرات ()

195



     +    تو یادت نیست .... ان روز که دست های تو نا خواسته  تسبیح فیروزه ایم را   پاره کرد .... یادت نیست ....


            تک تک دانه های  فیروزه ایش بوی همه ی صلوات هایی را می دا د که برای داشتنت نذر کرده بودم


           یادت نیست آن روز همه ی سجاده ام  پر شده بود از دانه های فیروزه ای با  عطر صلوات ....


             یادت نیست .......!







++ عکس میانده - گیلان



"
+تاریخ جمعه 22 شهریور 1392ساعت 05:57 ب.ظ نویسنده tayebe.s نظرات ()




 گاهی نمی شود مادر بود  نمی شود زن بود ... گاهی دلت می خواهد سری به کودک درونت بزنی بیدارش کنی از خواب زمستانی

و بگویی می خواهم تو باشم یک دخترک ملوس با موهای خرمایی رنگ و فرفری که دوست ندارد شانه اش کند حتی خوشش نمی اید

همه موهایش را جمع کند بالای سرش یا دم اسبی ببندد یا مثل گلی بنشیند تا مامانش موهایش را  یک روز خرگوشی ببندد و یک روز

هم ببافد و همان گل سر صورتی که دایی رضا یش برایش خریده بزند  روی موهاش و لی لی کند .. نه  می دونی که فقط دلم می خواهد

موهای فر فر ی خرمایی رنگم باز باشد  تا هر وقت با گلی مسابقه دو می دهم یا لی لی بازی می کنم رها شود توی باد ..چه قدر من

این رهایی را دوست دارم .. گاهی نمی شود زن بود واز بوی قرمه سبزی که تمام خانه را برداشته  مست شد ...گاهی  می خواهم

همان دخترکی باشم که همه ی آرزویش  می شود لاک قرمز...  خودش را با  لاک قرمز و موهای فر فری خرمایی رنگ باز تصور می کند

در یک لباس عروس سفید و البته که یک کفش پاشنه بلند تق تقی کم دارد ....

بنشینم روی محکم ترین تاب دنیا    و تا خود شب هی با صدای بلند  شعر  بخوانم و بخوانم  ونخواهم حتی لحظه ای تابم را به خواهر

یا حتی به گلی هم بدهم.... برای عروسک پلاستیکی ام هر روز قول بهترین و زیبا ترین لباس ها را بدهم خودم دست به کار شوم

وبرایش لباس بدوزم ....

تابستانها  از صبح بنشینم کنار پنجره قدی ته   حال ,دفتر و  خودکارم را هم بردارم  برای خودم داستان های بامزه بنویسم .....


گاهی  همه ی  حس های مادرانه  ام را می دهم به تو مثلن تو بشوی مامان و من می شوم دخترت ....

حالا بازیمان را از نو شروع کنیم پتوی قهوه ای را پهن می کنی روی ایوان و وسایلت را خیلی با حوصله می چینی ان گوشه و به من تذکر

می دهی یه وقت  دست به اجاق گاز نزنی ...!!  چادر سفید گل گلی ات را می اندازی روی سرت ..دست هایم را محکم می گیری

در دستهایت ... بعد با هم می رویم مثلن خرید و من مثلن دختر یه کمی لجبازم که دلم عروسک  مو طلایی با لباس  ساتن صورتی  پشت

ویترین مغازه رامی خواهد ...یا  کفش تق تقی قرمزی که قولش را دادی و تو مثلن به من می گویی ..قول دادی که دختر خوبی باشی مگه نه ؟

 ومن تازه فهمیدم که دختر خوب بودن یعنی چی ؟؟




+ پ.ن:   باران  باشد .... تو باشی .... یک خیابان بی انتها باشد ... به دنیا می گویم ..... خداحافظ  !                                 گروس عبدالملکیان

*
  عنوان : گروس عبدالملکیان




"
+تاریخ سه شنبه 19 شهریور 1392ساعت 08:08 ق.ظ نویسنده tayebe.s نظرات ()



مثل  بازیکنی

که هیچ چیز  برای

از دست دادن ندارد

پس فقط باید

بدود .........






    + اینکه عضویتم در باشگاه نویسندگان میهن بلاگ  تایید شد خوشحالم ..اما اینکه روزهای  پر دغدغه  اینده  فرصتی برای

       نوشتن می دهد به من یا نه ... نمی دانم.

       ++ عنوان از علیرضا  اذر



"
+تاریخ سه شنبه 19 شهریور 1392ساعت 07:52 ق.ظ نویسنده tayebe.s نظرات ()

192

                                                      باران به روی پنجره هاشور می زند                         باران گرفته است و دلم شور می زند

                                                                                                                                                                                  " حامد  ابراهیم پور"




 + بار ها نوشتم و پاک کردم همین جا .... نوشتم و باز پاک کردم ..... خواستم برای عکسی که گرفتمش و خیلی هم دوستش دارم

پستی بذارم که .............

 اما این بار از شما می خوام برام بنویسید هر چی که به ذهنتون میاد با این عکس  می ذارمش تو همین پست  با اسم خودتون ....


کوچه  های  باران خورده  :   دلم گرفته از خانه های سنگی بی احساس /  که مردمانش هم سنگ دلند و بی رحم /خوش به حال کسی که خانه اش گلیست
 

خوش به حالش ... / خانه هاشهر مان را هم سنگی کرده اند / باران که میبارد مردمش نمیدانند / حتی باران هم تن قطر هایش زخم برداشته سنگهای بی


 احساس خانه ها /  مردم (خانه گلی) باران را حس میکنند  چون باران را می فهمند /  باران که می آید خانه های گلیشان را  خیس میکند ومی شوید ناپاکی

دیواری گلی قلبشان را .   اما خانه های ما حال چه سنگی شده اند  /  حتی خانه ها نم هم نمیگیرند /هرکسی خانه اش راسنگی کرد دلش


هم سنگی شد اما کسی که که خانه اش گلی ست   دلش همان طور گلی ست  / کاش تمام خانه هامان گلی بودندتا   لحظه بارش ، باران را میدیدیم


ودل می سپریدم به ترانه باز باران با ترانه ... /  ای کاش خانه هامان گلی بود

ای کاش...


ای کاش...     ح. ع


کوچه دل 
            میشه به دلدار چنین گفت:  تو که باشی  /   من به یک خونه کوچک کاهگلی قانعم...



'گیلانه لاکو  :  تمام جاده را به اشتیاق دیوارهای کاه گِلیت و ایوان چوبیت ، دَوان دَوان ، نفس زنان آمده ام.

یک به یک خاطرات کودکی ام چنان کوپه های صف کشیده ی قطار از ریل چشمانم گذر می کردند و من در حسرت

چای قند پهلوی پدربزرگ در فنجان سفید گُل قرمزی قدم بر می داشتم.

به یاد شب های پرستاره زیر پشبند در ایوان بالاخانه ، در حسرت کودکانه هایم با عموزاده ها ...

من به شوق دیدار دوباره ی تو می آمدم ولی جاده را انگار پایانی برای رسیدن نبود!!!

باد بازیش گرفته بود و می خواست مرا سرگرم خود کند شیطنت می کرد و گره ی روسری را باز و لای موهایم می پیچید تا از شتاب رسیدنم به تو کم کند .

باد هم به یاد کودکی هایم افتاده بود ، که من دخترک مو فرفری گیسوان را به دستش میدادم و پله های چوبی خانه ی

بچگی ام را یک به یک بالا و پایین می شدم و صدای ننه جان که می گفت " لاکو ی جا بَنیش ، آخه کِ نیا تو "

من خنده کنان روی تِلار خانه می دویدم.

و تو تمام بچگی مرا نظاره میکردی!

اکنون بعد از سالیان درازی من به سویت ، به سوی کودکی ام می آمدم و جاده را پایانی برای رسیدن به تو نبود!!

درختان سر به فلک کشیده چنان محصورت کرده اند ، حتی اکنون که به پرچین های باغ رسیده ام ،

تو را نمی بینم ، این دیگر پیچ آخر جاده است ، بعد از این پیچ تو هویدا خواهی شد .

.

.

.

.

روبرویت ایستاده ام و جز تلی از خاک چیزی نمی بینم.

خیره به خاک انباشه شده قدم بر میدارم و روی حوضچه ی کنار چاه می نشینم و تنها باز مانده ی کودکی ام را از چمدان بیرون می آورم

پدربزرگ

من

مادر بزرگ

و تو که پشت سرمان راست قامت ایستاده ای

خانه ی کاه گِلی بچگی هایم .

عکس را روی ایوانت می گذارم و خیره به تو همراه با باد غرق خاطره ها می شوم .

تو را بعد از این روی طاقچه ی دیوار اتاقم خواهم داشت .





"
+تاریخ یکشنبه 17 شهریور 1392ساعت 04:12 ب.ظ نویسنده tayebe.s نظرات ()

  191
                      
                                                                                                             

  همه ی ما آدم ها  برای زندگی ,   دلخوشی هایی داریم . این دلخوشی ها  می تواند کم باشد یا زیاد , بزرگ باشد یا کوچک ,

 مهم این است که باشد . باشد تا به زندگیت رنگ بپاشد  باشد تا به زندگیت طعم دهد باشد تا به وجودت  انگیزه ی حرکت بدهد

باشد ...... حالا این دلخوشی  هر چیزی  می خواهد باشد  ,  باشد .  من فکر می کنم دلخوشی ها هم مثل ما آدم ها  تغییر

می کنند همه ی دلخوشی ها ی تابستانی یک بچه شاید این باشد که یک دل سیر بازی کند بدون شنیدن غرغر های بزرگترها

 کمی بعد تر ها دلخوشی می تواند یک عشق باشد , یک شخص  یک همراه ...دلخوشی همچنان تغییر می کند و  ....

می شود یک  بچه ,   لبخند هایش  حرف هایش  نفس هایش   .... آینده اش . من فکر می کنم   که اگر آدم ها و دلخوشی های

آدمی را قرار باشد رسم کنیم روی محور مختصات  ریاضی دقیقا در خلاف جهت هم حرکت خواهند کرد من فکر می کنم هر چه

قدر  سن مان بیشتر می شود  دلخو شی ها هم کو چکتر می شوند خیلی کو چکتر به سمت منفی بی نهایت  می روند و سن

ما به سمت مثبت بی نهایت ..... من فکر می کنم  که وقتی سنت می رود بالاتر   دلخوشیت  می تواند   تولد یک شمعدانی

باشد در گلدان  لبه پنجره  دلخوشیت می تواند دیدن ادامه سریالی باشد که نخواهی به هیچ وجه از دست بدهی  دلخوشیت

می تواند  شنیدن صدای زنگ در باشد یا حتی تلفن ... دلخوشیت می تواند پنج شنبه ها باشد و ظهر های جمعه ......

گاهی بزرگترین دلخوشیت که البته همه ی دلخوشیت هم هست می تواند   این  باشد که   فقط   کسی    باشد       باشد

تا حتی شده یک صبح  به عشقش  بیدار شوی  چای دم کنی  نان تازه را بگذاری وسط سفره  موهای حناییت را جلوی اینه

مرتب کنی حتی عاشقشان شوی.  بعد دوفنجان  چای بریزی و  بگویی صبح به خیر  .کسی باشد که بگویی صبح به خیر ..





+  اگر فرصت دارید اینجا را  گوش بدید ضرر نداره .



"
+تاریخ پنجشنبه 14 شهریور 1392ساعت 07:25 ق.ظ نویسنده tayebe.s نظرات ()

190                        

  
                           

 دلم یک خانه می خواهد کوچک در وسط سکوت  انبوه یک جنگل ...

 شاید اما  نه !  در بالای  یک کوه !  

 دلم می خواهد حریر پرده اش از مه باشد .

یک صندلی چوبی وسط اتاقش

که هروقت دلم گرفت

بکوبم و بروم آن جا ...

روی صندلی چوبیم بنشینم و زل بزنم  به حریر پنجره ام و شاید دوردست تر ها....

ان وقت شاید کمی بافتنی ببافم یک شال ابی یا یک کلاه زرشکی ....

کمی   پابرهنه راه بروم در حریر  ابرها

دستمال را بردارم و اشک های  یک ستاره را پاک کنم

بنشینم و برای خودم چای دم کنم

و توی دلم خوشحال باشم که هیچ کس

نشانی خانه ام را ندارد

که هیچ کس این جا نیست

 صدایم کند ...


+ عکس از  محسن بذر افشان . منطقه جواهر دشت گیلان



"
+تاریخ سه شنبه 12 شهریور 1392ساعت 11:26 ب.ظ نویسنده tayebe.s نظرات ()

189            امشب به قصه ی دل من گوش می کنی

                                                          فردا مرا چو قصه فراموش می کنی                 "   هوشنگ ابتهاج "



برای نمایش بزرگترین اندازه كلیك كنید



 گاهی مر گ  هم از دهان می افتد ....!!!

چه حرف احمقانه ای  مگر مرگ  غذاست که از دهان بیفتد ,  حالا از دهان نه ,  از چشم که می افتد ..... چون خودم مرگ را تجربه نکرده ام

پس نمی توانم بگویم واقعا کسی که می میرد  چه قدر برایش مهم است که نزدیکانش  چه حالی باشند ..  این که از رفتنش  آن قدر به سر

و صورت  خود بزنند و اشک بریزند  و بی تاب   باشند .... یا  این که   آن قدر ها هم رفتنت برایشان مهم   نباشد  و بیشتر  به فکر   تشریفات

مراسمت  باشند  .این که  بعد مرگت کسی دلتنگت  می شود ؟ این که جای خالیت  حس می شود ؟  این که کسی هست که هر از  گاهی

زل بزند به قاب عکست و آهی بکشد و بگوید کجایی  ؟ یا نه ؟!! وقتی از  نظر همه رفتنت می شود حق ,  وقتی   از نظر همان همه  مرگت

مسبب راحتی خودت و دیگران می شود ... وقتی ان همه ها می آیند سر مزارت ,   نه این که تو برایشان مهم بودی نه !    بلکه     دیگرانت

برای  انها  مهم بوده ... همه ی این ها شاید به یک چیز مهم بیشتر از هر چیز بستگی داشته باشد و ان اینکه آن قدر عمرت طولانی باشد

که ......   این  طور می شود که می گویم گاهی  مرگ هم از دهان می افتد حالا دهان نه از  چشم که  می افتد . به یاد  دعای   مادر بزرگ

می افتم که " الهی ! عاقبت به خیر شوی " .

سر زنشم نکن!  می دانم  مهم این است که از چشم    تو   نیفتیم ..... نه آن دیگران ..




+  یه پیشنهاد برای شما زندگیتان را رنگی رنگی کنید هر روز از اینجا ... جالبه .




"
+تاریخ دوشنبه 11 شهریور 1392ساعت 01:28 ب.ظ نویسنده tayebe.s نظرات ()

188                                                           
                                                                                            


زن  باشی . حتی خواب بعد از ظهر هم سر درد ت را کمی بهتر نکرده باشد.  دستمال را محکم می بندی  به سرت وقتی پایت را می گذاری در آشپزخانه 

سینک ظرفشویی  پر از ظرف ها و قابلمه های نشسته ... این قسمتش را فقط باید زن باشی  تا بفهمی چه حالی می شوی ... می افتی به جان ظرف ها و

قابلمه ها ... نگاهت را می چرخانی در چار دیواری آشپزخانه ات .. .هی تصمیم هایت را مرور می کنی توی ذهنت . یک استرس یواش  می اید ومی رود

توی دلت ... حرف های دیروز اقای " ح "  هی توی ذهنت می چرخند و این درد لعنتی را بدتر می کنند.  یاد  چند کتاب نخوانده ات می افتی که با چه

زحمتی  بالاخره تونستی پیدایش کنی و هنوز تمام ش نکرده ای ... از  قولی که  به  " ف " داده ای  وهنوز امادگی لازم را نداری ...جواب پیامک دوستت

را نداشته باشی ... این بار اصلا دلت نخواهد گوشی تلفن را برداری ... همون دفعه ی اخری که دقیقا 75 دقیقه هی حرف زد و حرف زد  و تو بالاخره

بعد 75 دقیقه تونسته باشی به او بگویی  خودم بعد بهت  زنگ می زنم ... یک نفس راحت بکشی ... و به خودت قول  بدهی  دفعه ی  دیگر جواب تلفنش

را ندهی .. وقتی حوصله ی شنیدن حرف های خاله زنکی او را که سال ها پیش همه اش را از سر گذراندی نداشته باشی ...

دخترکت داد می زند مامان   حواست  کجاس ؟؟ برام ذرت مکزیکی  درست می کنی ؟؟  و تو   هی حرف اقای " ح" قول ت به " ف "  کتاب ها ی نخوانده

ات -  جواب پیامک دوستت  زنگ تلفن  قراری که با خواهرت داشتی و اینکه  خودت را سرزنش کنی چرا دیروز اصلا حواست نبود  وقتی از کناز مطب

دکتر " ع  " می گذشتی  یه وقت دندان پز شکی برای خودت بگیری ..که این سر درد لعنتی شاید از همون دندانی باشد که  ....

همه را یک باره فراموش کنی ... ذرت ها  بریزی توی قابلمه ..... بوی آویشن  هر وقت می پیچد توی اشپز خانه ات  انگار در کو ها قدم بر می داری

همیشه بوی آویشن همین حس را برایم داشته ..

وقتی صدای خنده های از ته دلش را می شنوی و با عشق به خوردنش نگاه می کنی ... وقتی عطر چای تازه دم کرده می پیچد توی  فنجان ...

وقتی می دانی آفتاب هر روز منتظر است تا تو پنجره را باز کنی و او خودش را ولو کند میان گلهای قالی ... وقتی شمعدانی ها هر روز  منتظر سلامت

می مانند .. وقتی صدای  الله اکبر نمازش می پیچد  در سکوت خانه .... وقتی صبح های جمعه میز صبحانه ات را آماده می بینی ...

   یعنی زنده گی ات زنده جریان دارد در چها ر دیواریت ..







"
+تاریخ پنجشنبه 7 شهریور 1392ساعت 09:29 ق.ظ نویسنده tayebe.s نظرات ()

187


 گذاشته ام همان جا ,  لب پنجره  ,توی ظرفی به نازکی قلبم ....

همان پنجره ای که ماه از تمام  اسمان دیشب خودش را جا کرد   در قابش ..

ومن مغرور شدم از اینکه  مهتاب  را یکجا دارم فقط برای خودم ..

 همان پنجره ای که هر روز وقتی بیدار می شوم تو سلامت را می پاشی به صورتم ..

همان پنجره ای که پرده هایی طلایی دارد ..

همان جا ....

گذاشته ام تا  در زیر باران نگاه ه های تو

 واژه هایم خیس بخورند ..... جوانه بزنند

 ومن باز متولد شوم..






"
+تاریخ سه شنبه 5 شهریور 1392ساعت 06:49 ق.ظ نویسنده tayebe.s نظرات ()