تبلیغات
تو یک لحظه پرنده باش
پریدن باور پرنده ایست که به پرواز می اندیشد
 

 
      مولایم !  امامم !

       چه خوب که هستی .

        چه خوب که هستی  تا عشق با تو جان تازه ای بگیرد

                                      تا محبت با تو وسعت بگیرد

                                     تا دوست داشتن معنا  شود

چه قدر خوب که هستی   و کاسه ات هیچ وقت لبریز نمی شود از درد دل ها

چه قدر خوب که هستی  می شنوی    می بینی     جواب می دهی    می طلبی .....

چه قدر خوب که هستی تا پناه شوی    پناه دهی    امید شوی   .....

چه قدر خوب که هستی تا بن بست بی معنا شود  برای دل  مادر عاشقی که دلبندش را تو شفا می دهی ....

چه قدر خوب که هستی تا همه ی راه های غریبان منتهی به حرم امنت شوند ....

چه قدر خوب که هستی تا غربت  غریب شود  ......

چه قدر خوب که هستی تا سرم را بر شانه های ایوان طلایت بگذارم و چشمهایم را ببندم  ....

چه قدر خوب که نمی گویم    لال لالم   چون تو می دانی  تو می شنوی .....

چه قدر خوب که هستی  و ایمانت را بر قلبم تابید ی و از فرسنگ ها دور    جواب همه ی سلام هایم را می دهی ...

چه خوب که هستی تا کبوتر های خسته  در حرم امن تو بال بگشایند  واسوده ......

چه قدر  چه قدر  دلم را جا می گذارم  در هر سفرم  در آغوش تو ....... و می روم  

  حالا تو هستی که سروری می کنی و  تو هستی که دلم پر از عطر حضورت شده

  سبک شده  و می خواهد بال در بیاورد  و بنشینت کنار همان کبوتر های شیفته ی مهربانیت

  حالا دلم پر از تو شده ..... مولایم !   

               چه قدر خوبه که هستی      و     چه قدر خوب هستی تو 

                                        مولایم امام رضا



+ این دل نوشته با همه ی کم وکاستی هایش  تقدیم به مهربان ترین مولایم با هزاران عشق بابت همه ی خوبی هایش .....



"
+تاریخ جمعه 22 دی 1391ساعت 02:23 ب.ظ نویسنده tayebe.s نظرات ()

بزرگترین سرمایه ام صداقتم بود

این روزها تازه فهمیدم که

دیگر  در بورس  نیست

وهیچ سودی برایم نمی دهد

                                                                                       

   همه برایم دست تكان دادند..
   اما كم بودند دستانی كه تكانم دادند!!
    دوست و دست بسیار است،
    ولی "دست دوست" اندك . .


بعضی آدم ها باران را احساس می کنند

بقیه فقط خیس می شوند !




"
+تاریخ چهارشنبه 20 دی 1391ساعت 01:45 ب.ظ نویسنده tayebe.s نظرات ()

به من نگو خاکستری
آبی تر از آبی میشم
یه بار اگه نگام کنی
مثل تو مهتابی میشم
بهم نگو خاکستری
رفتنی اند ابرای غم
خورشید من باش و ببین
آبی اسمونی ام
ما اگه دست به دست بدیم
نبض ستاره می زنه
با دلای عاشق ما
فانوس دریا روشنه
با دستای خالی ما درای بسته وا میشن
وقتی تموم عاشقا مثل من و تو ما میشن  *



این احساس خوبیه

کسی هست که

همیشه حواسش

به منه !

همین برایم

کافیست .

*********

* شاعرش و خوانند ه اش رو نمی دونم . ولی همه اش زمزمه می کنم و دوستش دارم آهنگ و.

++جایی خوندم وقتی خوشحالید از آهنگ لذت می برید اما و قتی ناراحتید متن آهنگ رو درک می کنید .

++ جهت رفع هر گونه.... برداشت از نوشته هام بگم : من مسئول اون چیزی هستم که می نویسم

نه آن چه شما برداشت می کنید .



"
+تاریخ چهارشنبه 13 دی 1391ساعت 10:13 ب.ظ نویسنده tayebe.s نظرات ()

همیشه همین طور بوده است،

کلماتِ ساده ... می‌آیند،

زندگی می‌کنند و می‌میرند،

تا ترانه‌ی تازه‌ای زاده شود.

همیشه همین‌طور بوده است،

قطراتِ تشنه ... می‌آیند.

زندگی می‌کنند و می‌میرند،

تا اَبرَکِ بنفشه‌پوشِ اُردی‌بهشتی شاید...

.

.

.


و ما همه می‌آییم، زندگی می‌کنیم،

و گاهی از دور، دستی برای هم تکان می‌دهیم و می‌میریم.

تمامِ زندگی همین است!


"سید علی صالحی"

**مهرگان از دانش اموزای باهوش و زیرک و خوب کلاسم یه روز سر زنگ ریاضی گفت : خانم اجازه من یه کشف

  جدیدی در مورد صفر کردم . مشتاقانه گفتم : خیلی خوبه  دوست دارم بشنوم .

مهرگان:  خانم ,عدد صفر  توی جمع خیلی مغرور ه  چون باهیچی جمع نمیشه !  و توی ضرب همیشه پیروزه

  چون همه ی اعداد رو شکست میده !

برام جالب بود دیدگاه مهر گان  به صفر .  صفری که همیشه برای ما به تنهایی بی ارزش بوده و تنها در کنار 

  عددی دیگر برامون معنی پیدا می کرده .... برام جالب بود چون مهرگان به صفر ارزش داد  اعتبار داد به صفر غرور داد ..

                                                                 این طور نیست ؟


*عکس بالا هم بی ربط به موضوع بود یه عکس از باغچه ی خونه ی پدری !



"
+تاریخ دوشنبه 11 دی 1391ساعت 04:27 ب.ظ نویسنده tayebe.s نظرات ()

                                                       سلام حضرت دلبر
                                                         سلام قرص قمر 

                                                       زمین که لطف ندارد
                                                       از آسمان چه خبر
            
                            




+ دقیقن سه سال پیش بود در همچین روزهایی که از وبلاگ قبلیم کوچ کردم بنا به دلایلی ..... اومدم اینجا ....

دوسال گذشت از شوق نوشتن ... از عطش درون ...  دیار عجیبی ست ....بودن در دنیای بزرگ مجازی

. گوشه ای دنج  برای حرف های دلت ......  پیدا کردن دوستان خوب زیادی .... و سهیم شدن

در لحظه های شادی و غم وتنهایی .....  با همه ی این حرف ها  دنیای مجازی   م ج ا زی ه ....

شاید برای همه مون جالب   باشه  یه روزی یه جایی  یه وقتی  خیلی اتفاقی اتفاقی  با همه ی دوستان 

 تو دنیای واقعی  بر خورد کنیم ....اتفاقی که برای خود من افتاد با سه تا از دوستان مجازیم تو دنیای واقعی روبه رو شدم  ..

من اشنای غریب زیاد دید ه ام    من گرگ در لباس میش زیاد دیده ام ...من او را نمی خواهم

      تو را می خواهم ای غریب آشنا  ای دوست  ..... تو .... همیشه بمان برایم ....

همه این حرف ها  بهانه ای بود برای دوسالگی این کلبه ی مجازیم . کلبه ای که

    همه ی حر ف های دلم را در دلش نگه خواهد داشت   ..  اما نه حر فهای نگفته ام را.....

مثل سال قبل  باید بگم نوشتن رو دوست دارم   خیلی از لحظه ها فقط نوشتنه که آرومت می کنه ....

شاید برای هیچکی خوب نباشه   اما برای دلم که خوبه .!

نمی دونم چقدر می تونم  این جا باشم  وبنویسم  ......

از همه دوستای خوبم که تو این سالها چیزای زیادی یاد گرفتم ازشون  سپاسگزارم .



"
+تاریخ پنجشنبه 7 دی 1391ساعت 03:55 ب.ظ نویسنده tayebe.s نظرات ()




روزی ساده عبور کردی از باور لحظه هایم


وبی صدا نشستی در کنج دلتنگی هایم

وقتی آرام خو گرفتم با دل دریای ات

تو جرات پرواز را به خاطرم سپردی

انگار حالا دلم خیلی عادت کرده ...

ومن از عادت  می ترسم 

  می خواهم دوباره عاشق باشم .




                                                          برگی از دفتر دلتنگی ها تیر ماه 90



"
+تاریخ دوشنبه 4 دی 1391ساعت 10:28 ب.ظ نویسنده tayebe.s نظرات ()



     لحظه هایم پیچ در پیچ شده اند این روزها ......

         احساسی غریب هر روز به دلم سر می زند.....   

                         رد پاهایی نا آشناست بر ساحل دلم .......

ومن هنوز گمم در لا به لای تیک و تاک های زمان .....

                          می خوانمت تو را به نام

گاهی کم می آورم .... پاهایم خسته اند ...گامی بر نمی دارم

دلم پر از فریاد می شود

چرا اینجا چشمهای آشنا بیگانه اند؟ ..... و صدای قهقهه ای مستانه که در گوشم می پیچد.

      من می خواهم , می شود دوباره مثل روزهای قدیم  مرا ببینی ؟

                   مثل روزهای کودکی.........





پ.ن : ایمان دارم هنوز از کور ترین پیچها ی زندگی عبور کنم به سلامت اگر تو تنهایم نذاری.

پ.ن: کمک کن  باز هم دلم تنگ شود برای دو رکعت نماز....

پ.ن:  این پست تکراری رو دوست داشتم از آرشیو خاطراتم در بیارم و مرور کنم .

                                                  برگی از دفتر دلتنگی ها
(فروردین ماه 90)
                                                                                                              



"
+تاریخ جمعه 1 دی 1391ساعت 03:19 ب.ظ نویسنده tayebe.s نظرات ()